arm
WWW:
|
[transitives Verb] |
arm.i — rüsten, bewaffnen
- arm.o (gilt als veraltet)— Waffe
- arm.ad.o — Rüstung, Aufrüstung
- arm.aĵ.o — Rüstung, Schutzkleidung
- arm.il.o — Waffe
- arm.il.ar.o — Bewaffnung
- arm.il.ej.o — Arsenal, Rüstkammer, Waffenkammer, Zeughaus
- arm.il.ej.estr.o — Zeugkapitän, Zeugmeister, Feldzeugmeister, Zeugoffizier, Zeugfeldwebel, Zeugwart
- arm.il.estr.o — Waffenmeister
- arm.il.ing.o — Waffenhalterung
- arm.il.ist.o — Waffenknecht, Bewaffneter
- arm.it.o — Bewaffneter
- ĵet.arm.il.o — Wurfwaffe
- man.arm.il.o — Handwaffe
- paf.arm.il.o — Schußwaffe
- sen.arm.ig.i — entwaffnen, jemanden die Waffen niederlegen lassen (transitives Verb)
- ŝnur.arm.i (veraltet) — takeln, auftakeln
- vet.arm.ad.o — Wettrüsten
- Ĉiuj kavaliroj estis armilistoj, sed ne ĉiuj armilistoj estis kavaliroj. Alle Ritter waren Waffenknechte, aber nicht alle Waffenknechte waren Ritter.
- direkti armilon kontraŭ / al iu eine Waffe auf jemanden richten
|
|